|
|
Vdekja e vertete e Enver Hoxhes
nga Pellumb Kulla
Jane mijera e mijera vete, (e ne mes tyre autori I
ketyre
rradheve), te pakenaqur nga udha qe moren proceset demokratike ne Shqiperi.
Jane te shumta deshmite e hamendjet mbi inskenimet e tyre mbi vertetesine e
qellimet e dhjetra levizjeve qe pas vitesh humbin magjine e fitores qe paten
diten qe ndodhen.
Permbysja dhe heqja zvarre e monumentit te Enver Hoxhes eshte te
pakten me e verteta nga te gjitha. Ajo i dha udhe rezimit te mijera busteve,
statujave, monumenteve te diktatorit qe popullonin sheshet e fshatrave dhe
qyteteve ne tere vendin. Asnjehere gezimi nuk kish shfryre ne Shqiperi ne aq
miliona gjokse njeheresh!
Askush, as sot e as pas njeqind vjetesh nuk e erreson dot bukurine e
asaj dite te 20 shkurtit te vitit 1991. Ajo shenon nje date historike qe
kujtesa kombetare do ta ruaje mes atyre pak ngjarjeve te ndritura.
Megjithese nuk ishte vecse nje tog bronxi, i vendosur ne sheshin me te
madh te kryeqytetit, permbysja e tij, eshte nje fitore historike dhe dita kur
ngjau do te mbetet e shenuar ne shekuj
Edhe pse u rezua vec simboli i
diktatorit
Ne fillim pushtetaret e ngarkojne simbolin me domethenje: respekt,
frymezim, veneracion, hijerendesi frikendjellese dhe fuqi terheqese per ta
soditur. E nuk jane veēse disa kuintale bronx, -le te themi tonelata, -qe
nje toge artistesh i kane dhene formen e udheheqsit, trupin dhe portretin e
zotit te fuqishem ne kete pellembe dheu, zot, qe ne te gjalle nuk pat pare
kurre rreth tij shumicen e popullit, t'i shfaqte ndjenjat e verteta, ato te
fshehurat!
E pastaj populli i tere e pranon kete loje deri ne fund.
Ai ia ngarkon ketij togu te bronxte, te gjitha atributet qe perfaqeson; e
lidh me gjithe pergjegjesite qe fshehur ia ka vene mbi kurriz me kohe;
ripertyp te gjitha endrrat per kete dite; e rrethon statujen, i ve litarin, e
heq zvarre, e peshtyn, e perdhos...
Ja pra, kjo "gjasme" historike behet nje dite e shenuar kombetare,
nga
ato me te bukurat, e njohur si 20 shkurt 1991.
Gjithe kanalet televizive te botes e japin si lajm te pare kete vullkan
urrejtje qe zbrazet mbi nje statuje shtate metra e gjate. Te gjithe e
pershkruajne kete dite kur pa asnje pike gjak perreth, u shfry hakmarrja mbi
murtajen, mbi antikombetarin, vrasesin e mijera njerezve te shquar te kombit,
klerikeve, patrioteve, shokeve te tij te idealit, rrenuesin e ekonomise
kombetare, brrejtesin e virtuteve te bukura te edukuara qe ne lashtesine
shqiptare.
Ishte dita e shpreses me te afert, per liri, drejtesi, paqe e begati.
Qindra mije njerez ne tere Shqiperine e jashte saj, shfrene, brohoriten,
kenduan, u ēorren. Dite me rradhe, me dhjetera mije njerez rropateshin te
bashkebisedonin te ngjirrur, te lodhur e me nje drite te ngrohte ne sy. Ata ,
ishin brezi i vuajtur, i shtypur e i munduar qe kishin shijuar ate dite
Bastijen e tyre, Sulmin mbi Pallatin e Dimrit, ngjarje qe vijne ndoshta
njehere ne mijera vjet.
Pakkush e vrau mendjen se pas Bastijes e marrjes se Pallatit te Dimrit,
ne France e Rusi, kishin pasuar vite te tjere gjaku e vuajtjesh.
Ditet e triumfit popullor nuk kane faj per kete.
Ditet e shenuara qendrojne me vete. Fitoret qe sjellin ato lidhen me te
kaluaren. Ato nuk i ngarkon dot me pergjegjesine e diteve dhe viteve qe
vijne pas tyre
|
|
|
