eDSH Hyrje

Hyrje

Kombi

Bashkimi

Histori

Krimet

E Djathta

Veprimtari

Libra

Kuvendi

Posta juaj

Kush jemi ne

Tregoi një miku

Emri juaj:

E-maili juaj:

E-maili i mikut:

Komenti juaj:

Një kopje për ju

Nacionalizmi gegë i Kastriot Myftarajt
- Pa dallim feje e ideje por jo krahine -

Në dhjetor të vitit të kaluar u botua një libër polemik i z. Kastriot Myftaraj, me titull “Nacional-islamizmi shqiptar : Baleta & Ferraj” që përbën një përpjekje për ta sulmuar sa më egërsisht z. Baleta, ndofta për shkaqe jashtë bindjeve apo ideve politike. Pjesa e parë e librit merret me gjithëfarësoj intimitetesh nga jeta e z. Baleta ku pa dyshim ka edhe shumë fantazi, një pjesë që fare pak mund ta interesojë një lexues serioz. Në vijim, autori shtron pikëpamjet e tij për ecurinë e zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare, ku ai, me një vendosmëri të palëkundur, përjashton nga ky proces të gjithë popullsinë toske të Shqipërisë. Por jo vetëm kaq. Me një “guxim” shkencor tepër befasues z. Myftaraj na thotë se urrejtja e toskëve ndaj gegëve, nisur qysh në shekullin X para erës së re, e ka bazamentin e saj në ksenofilitë e ndryshme të ilirëve dhe epirotasve të lashtë : të parët ishin filoromakë, kurse të dytët filogrekë. Pa dashur ta akuzojmë autorin për mungesë njohurish historike, mund t’i kujtonim atij se qytetërimi grek dhe ai romak i mirëfilltë, zanafillën e kanë në shekullin VIII para erës sonë. Pra çdo aludim për “ksenofilira”, në një kohë më të hershme, kur ata popuj ishin pothuajse në të njëjtin nivel zhvillimi e kulture, është alogjik.
Për z. Myftaraj në Ballkanin Perëndimor jetojnë këta popuj : serbët, malazezët, maqedonasit, gegët, toskët, vllehët dhe grekët. Një përfundim befasues ky që ngjan me një atentat të mirëfilltë që i bëhet nacionalizmit shqiptar pikërisht në emër të tij. Por jo vetëm kaq. Sipas z. Myftaraj, qysh në lashtësi toskët janë përpjekur që me çdo mënyrë, me mashtrime, me dredhi madje dhe me luftë të sundojnë mbi gegët. Ata e donin, e ëndërronin, e aspironin me të gjithë fuqitë e shpirtit të tyre, sundimin mbi gegët. Nuk është e qartë se përse ky popull tosk, që nuk qenka shqiptar, e paska pasur këtë dëshirë vetëm ndaj gegëve dhe jo ndaj popujve të tjerë fqinjë si grekët apo bullgarët. Në të gjitha kombinimet që bën gjatë shtjellimit të ideve të tij në atë vëllim me mbi 300 faqe, z. Myftaraj i ka hequr vizë përfundimisht 25 mijë kilometrave katrore të Shqipërisë së Jugut, që nga Shkumbini e deri në Artë dhe mbi 2.5 milionë shqiptarëve që banojnë në ato treva. Për të Shqipëria është ajo që mbetet, pra Shkumbin e sipër ndërkohë që vetëm gegët e kanë kohezionin e nevojshëm për të formuar një Komb Shqiptar.
Autori i librit të lartpërmendur përpiqet t’i veshë një petk shkencor tezave të tij. Ai thotë që ilirët e Veriut nuk u bashkuan kurrë me ata të Jugut për shkak të armiqësisë së thellë ndërmjet tyre, armiqësi që kishte nisur shumë shekuj më parë. Në të vërtetë ai ka qenë një proces historik i cili duhet ta shterrte vetveten brenda një periudhe të caktuar, zgjatja e së cilës varej nga kushtet e caktuara të epokës. Ilirët e Veriut për një kohë të gjatë nuk u bashkuan edhe me njeri tjetrin. Por gjatë mbretërimit të Teutës, shteti i Adrianëve u rrit ndjeshëm duke arritur deri poshtë Vjosës. Ilirët Adrianë në atë kohë pushtuan edhe Korfuzin. Procesi integrues i të gjithë ilirëve, të Veriut e të Jugut, u ndërpre nga pushtimi romak. Nga ana tjetër, fakti që grekët, në kulmin e lulëzimit të kulturës së tyre, nuk patën një shtet të bashkuar, nuk dëshmon aspak për ndonjë urrejtje shekullore patologjike të qyteteve-shtete me njeri tjetrin. Nëse do të ndiqnim linjën e z. Myftaraj, në ditët tona, Peloponezi i spartanëve duhet të ndahet përfundimisht nga Atika e athinasve dhe kjo e fundit nga Thesalia e tebanëve pasi ata patën luftuar e qenë përgjakur për qindra vjet me njeri tjetrin.
Për periudhën e Mesjetës, z. Myftaraj këmbëngul fort në antagonizmin fetar të Despotatit të Epirit ndaj Principatës së Arbërit, për të mbështetur teorinë e tij të vazhdimësisë së armiqësisë shekullore të toskëve ndaj gegëve. Në ato periudha, çdo feudal, kont apo princ angazhohej me interesat e principatës së tij dhe armiqësitë qenë ngjarje krejt të zakonshme. Madje armiqësitë e princave italianë të së njëjtës fe kanë qenë proverbiale dhe ato vazhduan për qindra vjet derisa i mposhti lëvizja e madhe për bashkim e Garibaldit në shekullin XIX. Kështu që armiqësia e një principate në Jug të Shqipërisë me një tjetër në Veri të saj nuk përbën argument.
Periudha e Skënderbeut zë një vend të veçantë në trajtimin e antagonizmit toskë-gegë të z. Myftaraj. Ai nënvizon se e vetmja humbje e Skënderbeut ndodhi në Berat.
Kjo dëshmon, sipas tij, armiqësinë e thellë të toskëve ndaj Skënderbeut. Berati paskësh qenë epiqendra e kësaj armiqësie. Aty ata demonstruan ndarjen e tyre me kryezotin e Gegëve, zotin e Krujës e të Matit.
Është pak të mos çuditesh me këtë lloj arsyetimi. Domethënë Vaterloja ku u mund Napoleoni nga koalicioni i mbretërve të Europës është pika më antifranceze në kontinent (?!)
Përse nuk përmendet fakti që Skënderbeu u martua me të bijën e një princi tosk ?
Përse nuk kujtohet fakti tjetër që Skënderbeu e quante veten “Princ të Epirotasve”, duke nënkuptuar me këtë term të gjithë shqiptarët që udhëhiqte ai ? Nëse toskët ishin një popull tjetër dhe gjithmonë të gatshëm për të hyrë në aleancë, siç thotë autori, me grekët, vllehët dhe sllavët, kundër gegëve dhe për t’i skllavëruar e sunduar ata, si shpjegohet pjesëmarrja masive e princave të Toskërisë në Lidhjen e Lezhës ? Ndonëse antikomunist i vendosur, z. Myftaraj ndjek një metodologji komuniste : ndërton një skemë dhe pas kësaj kërkon t’ia përshtasë realitetin skemës së krijuar dhe jo anasjelltas. Ai e ka vendosur : toskët janë armiq dhe duhen flakur tej. Se ç’do të bëhet me ta pas këtij dëbimi, atij nuk i intereson aspak. A ka vallë aleat më të fuqishëm për Nikolas Gejxhin e Bostonit dhe për të gjithë teoricienët e Megaliidhesë ? E si mund të quhet nacionalist modern shqiptar një njeri që ia fal gjysmën e Shqipërisë grekëve ?
Për periudhën e sundimit turk, z. Myftaraj akuzon pashallarët e Jugut si vegla të Sulltanit ndërkohë që Bushatlijtë si kundërshtarë të tij. Ai thotë se Ali Pashë Tepelena u ngrit vetëm një herë kundër Portës, në fundin e jetës së tij, kurse Bushatlinjtë luftuan për disa dhjetëra vite me radhë për t’u shkëputur nga Turqia. Një interpretim i dobët i fakteve reale.
Ali Pashë Tepelena kishte krijuar një pavarësi të tillë veprimesh nga Porta sa atë e konsideronin si partner deri fuqitë e mëdha. Ai ishte krejt i plotfuqishëm në pashallëkun e tij. Veprimet e tij drejt pavarësisë nuk ka arritur t’i kryejë jo vetëm asnjë pasha tjetër shqiptar por asnjë i dytë në të gjithë Perandorinë. Njëkohësisht ai kreu vepra të mëdha, për aq sa e lejonte koha dhe mjedisi, në fushën ekonomike dhe në atë të infrastrukturës së pashallëkut të Janinës. Ai u angazhua në luftime kundër një pashai tosk, Kurt Pashës së Beratit e jo kundër Bushatlinjve siç do ta kërkonte teoria e z. Kastriot. Ndërkaq, pa dashur të biem në pozitat dëshpëruese të z. Myftaraj të ndarjes Veri-Jug, mund t’i kujtojmë atij se të dërguarit të Vjenës që kërkoi ta ndihmonte për t’u shkëputur përfundimisht nga Sulltani, pashai i Shkodrës i preu kokën dhe ia dërgoi Stambollit duke u pajtuar përfundimisht me të.
Z. Myftaraj është një admirues i Bismarkut. Ai çmon shumë “Realpolitikën” e tij të cilën kërkon ta përqasë në kushtet e Shqipërisë e të shqiptarëve. Zbatimi i skemës së Bismarkut për viset e sotme shqiptare ngjan si shumë origjinal :Gegnia është, sipas tij, Prusia plus afro 300 shtetet gjermane të përçara. Nuk dihet në fakt se kush është aktualisht Prusia. I takon të jetë Kosova, por ajo është një protektorat dhe asgjë më shumë. Principatat duhet të jenë prefekturat dhe komunat e Republikës së Shqipërisë, të pjesës juglindore të Malit të Zi dhe të Maqedonisë Perëndimore, kurse vetë princat duhet të jenë kryetarët e komunave në fjalë. Austria është Toskëria. Kuptohet Vjena i takon të jetë Vlora. Se cili është perandori i Toskërisë nuk shtjellohet qartë : i bie të jetë Fatos Nano. Por nuk kuptohet se pse ky perandor nuk qëndron në Vjenë, domethënë në Vlorë, por është instaluar në kryeqendrën e Bavarisë, në Mynhen, domethënë në Tiranë. Megjithatë nuk ka rëndësi. Skema është bërë ose më mirë është huazuar dhe pak shqetësim ndjen përdoruesi i saj nëse nuk përputhet me realitetet e kohës pasi ai është në gjendje që, në rast krisjeje, ta përputhë atë dhunshëm.
Bismarku e kuptoi se kush e pengonte bashkimin gjerman – nuk ishin as anglezët, as francezët e as rusët. Ata ishin austriakët. Dhe sado e paarsyeshme t’i dukej opinionit të trashë politik gjerman, duke u mbështetur në “Realpolitikën” e tij, ai i shpalli luftë Austrisë, e theu atë më 1866 dhe, pas fitores, e bashkoi Gjermaninë duke e lënë Austrinë jashtë saj si mish i huaj.
Myftaraj e kuptoi se kush e pengon bashkimin shqiptar – nuk janë as serbët, as grekët e as maqedonasit. Ata janë toskët. Dhe sado e paarsyeshme t’i duket opinionit të trashë politik shqiptar, duke u mbështetur në “Realpolitikën” e huazuar, ai do t’i shpallë luftë Toskërisë, do ta thyejë atë në vitin 2005 dhe, pas fitores, do ta bashkojë Gegninë duke e lënë Toskërinë jashtë saj si mish i huaj. (Vetë autori nuk e pretendon ta kryejë vetëm atë punë pasi është në pritje të daljes në skenë të një Oto fon Bismarku – Gegë. Por nëse nuk del, do s’do, ai do ta realizojë vetë atë detyrë të lavdishme historike)
Z. Myftaraj, të gjithë ofensivën e tij kundër toskëve e ka ndërtuar mbi bazën e një platforme që mund ta quajmë si “solidaritet luftarak katolik antitosk i të gjithë hapësirës Gege të Shqipërisë”. Kuptohet që elementin islamik të Veriut të Shqipërisë ai e konsideron përkohësisht si të tillë. Mirëpo ndofta nga ngutja ose nga mungesa e një studimi më të hollësishëm të veprimtarisë së katolicizmit shqiptar, ai ka harruar që një nga figurat më të mëdha të Kombit por edhe të Katolicizmit në Shqipëri, At Gjergj Fishta, në këngën kushtrim që propozonte për Himn Kombëtar të shqiptarëve, kishte të spikatura dy vargjet që vijojnë :

“Bini toskë e bini gegë, si dy rrfe qi shkojnë tuj djegë…”
“Për fat të keq”, më i madhi i katolikëve të djeshëm të Shqipërisë ka një opinion diametralisht të kundërt me atë të korifeut të nacionalizmit gegë të sotëm.

Më tej